دلار هشت هزار تومانی

سال گذشته در جلسۀ هیات دولت تصمیم گرفته شد که دلار 4200 تومان باشد، در حالی که دلار در بازار آزاد شش هزار تومان را هم رد کرده بود. از آنجا که اعلام این تصمیم به عهدۀ جهانگیری گذاشته شده بود، آن را دلار جهانگیری نامیدند. با آشکار شدن مشکلات فاجعه بار این تصمیم، کسی حاضر نشد مسئولیت آن را بر عهده بگیرد. دولتیان مدام گفتند که همۀ حاضران در جلسه موافق بودند (و منظورشان از همه نیلی بود! که از وقتی عزلش کردند حتی حاضر نبودند اسمش را ببرند.) هی گفتند و گفتند و گفتند تا اینکه نیلی برگشت گفت فایل صوتیِ جلسه را منتشر کنید تا همه چیز معلوم شود. و بعد سکوت شد. دیگر کسی از دولتیان چیزی در این مورد نگفت.

اینکه مسئول اصلی این تصمیم شخص رئیس جمهور بود کاملاً واضح بود. حتی وقتی می گفت من مخالف بودم ولی به حرف کارشناسان گوش کردم، منظورش این بود که دلار باید پایین تر می بود ولی او علیرغم میلش به 4200 تومان رضایت داده است. البته بر رئیس جمهور  حرجی نیست که مقامی است سیاسی و می خواهد نشان دهد که به فکر «رفاه مردم» است حتی اگر کاری که می کند درست بر خلاف رفاه مردم باشد، که دیدیم چنین بود. مشکل این است که مناصب اقتصادی در درست نااقتصادیون بود. اقتصادیون حاضر در جلسه باید مخالفت می کردند و حتی اگر لازم بود استعفا می دادند.

حالا که این همه مشکل درست شده است، باز هم آقای رئیس جمهور می گوید «دلار 13 هزار تومان نیست، حتی هشت هزار تومان هم نیست» این یعنی اگر دستم برسد باز هم همان کار را می کنم که پارسال کردم.

رئس بانک مرکزی به جای اینکه پوز دشمنان را بزند که «دشمنان زمانی از ارز ۴۰ و ۵۰ هزار تومانی سخن می‌گفتند، اما این اظهارات رویایی بیش نبود» و به جای اینکه بگوید مردم در ارز سرمایه گذاری بکنند یا نکنند، و به جای اینکه هی وعده بدهد که ما دلار زیاد داریم و به همه دلار می دهیم و همزمان بزند توی سرِ صادر کنندگان که چرا دلارتان را به قیمت ارزان نمی دهید به من، برود به آقای رئیس جمهور بگوید دلار هشت هزار تومان و سیزده هزار تومان نیست، همین امروز چهارده هزار و پانصد تومان است و اگر دولت بخواهد زورکی بیاوردش پایین بلایی سرِ اقتصاد می آید که به اوضاع پارسال غبطه بخوریم. آن وقت دلار 40 هزار و 50 هزار تومان را هم رد می کند و معلوم می شود چه کسی رویا پردازی می کند.